บทที่ 48 กลับไปกับฉัน

"ว่าไงนะ?"

ภาณุส่งสายตาที่ยากจะคาดเดาความหมายมาให้

อรวรรณชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่าเมื่อครู่ตนเองเผลอพูดอะไรออกไป ใบหน้าหวานพลันแดงก่ำลามไปถึงใบหู

"ฉ...ฉันหมายถึง ฉันจะรับผิดชอบแผลของคุณเอง!"

เธอรีบเปลี่ยนเรื่องด้วยความลนลาน "ว่าแต่... ลลิตาอยู่ไหนคะ? ฉันจะไปเยี่ยมเธอ!"

ไม่รอให้ภาณุตอบรับ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ